“I am invisible, understand, simply because people refuse to see me. Like the bodiless heads you see sometimes in circus sideshows, it is as though I have been surrounded by mirrors of hard, distorting glass. When they approach me they see only my surroundings, themselves or figments of their imagination, indeed, everything and anything except me.”

Invisible Man, Ralph Ellison

Nederlands

In een stad is het makkelijk om onzichtbaar te zijn. Er leven veel verschillende mensen naast elkaar, mensen die elkaar vaak niet kennen. Alle inwoners hebben hun eigen leven en hun eigen verhaal. Vaak staan we niet stil bij hoe onze buur in het leven staat, waar hij vandaan komt of welk verhaal hij meedraagt.

We hebben onze vooroordelen en steken mensen graag in hokjes: je bent een allochtoon, mindervalide, bejaarde, psychopaat, moordenaar, racist, autist… Die hokjes kunnen ervoor zorgen dat mensen zich uitgesloten voelen. Uitsluiting begint bij taal en het labelen van mensen. Je bent pas anders als een ander je zo ziet. En wanneer je eenmaal een label/tag hebt, is het moeilijk om die vooroordelen te doorbreken.

Invisible Cities portretteert inwoners van een stad die hun verhaal vertellen. Mensen die op de een of andere manier buiten de samenleving vallen, vaak door de manier waarop anderen hen bekijken, labelen. Invisible people, want we kennen hun geschiedenis vaak niet. Op deze website lees je persoonlijke verhalen van mensen die niet gehoord worden omdat ze op de één of andere manier een anders zijn, verhalen over hoe zij zich thuis voelen in de stad en de maatschappij.

We ontwikkelden Invisible Cities in het kader van de theatervoorstelling De welwillenden. Regisseur Guy Cassiers zoekt de donkerste kant van het menselijke gedrag op in zijn enscenering van ‘De welwillenden’ van Jonathan Littell, een roman over de Jodenvernietiging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Waar de roman en de voorstelling, door de ogen van de dader, inzoomen op de totale rationaliteit, wil Invisible Cities juist de nadruk leggen op de medemenselijkheid.

English

It is easy to be invisible in a city. There is a great variety of people living next to one another, people who often do not know each other. Every citizen has their own life and their own story. We usually do not take the time to consider what our neighbours’ lives are like, where they are at in life, where they come from or what kind of story they might have.

We all have our prejudices and prefer to label people in separate compartments; one is a foreigner, a disabled person, an elderly person, a psychopath, a killer, a racist, an autist, … Thinking in these kind of stereotypes can cause people to feel excluded and left out. Exclusion starts with language and the labelling of people. You are only different if another person regards you as different. And once you have that specific label, it is very difficult to break through the prejudices that come along with it.

Invisible Cities depicts citizens of big cities telling their stories. City dwellers who are for some reason left out, often because of the way people look at them and decide to label them. So-called ‘Invisible people’, as we often do not know their history. On this website you can find personal stories of people who are not being heard because they are ‘different’ in some way, stories telling us about how they see and feel within the city and society.

We created Invisible Cities within the framework of the theatrical performance The Kindly Ones. Director Guy Cassiers delves into the darkest side of human behaviour in his re-enactment of ‘The Kindly Ones’ by Jonathan Littell, a novel concerning the annihilation of the Jews during World War II. As the novel and the performance rigorously looks into a form of total rationality through the eyes of the culprit, Invisible Cities aspires to put emphasis on the humanity and morality.

Making Of Antwerp: Compilation Workshops